IKZORG deelnemers

 

 


Onze collega's Melissa, Tom & Cherrelle zijn in het kader van de landelijke campagne #IKZORG prachtig op de foto gezet!
Vol passie vertelden zij in de bijbehorende interviews hoe mooi werken in de zorg kan zijn.

Onderstaand kun je de prachtige verhalen van deze toppers lezen! Gelijk weten of we een leuke baan voor je hebben zie vacatures of leg contact via vacatures@mediant.nl

 


 

Melissa       270 Melissa

Teammanager GGZ        

Als teammanager werk ik op wat meer afstand van cliënten. Maar elk soort werk heeft z’n charme. Ik zie het zo: werk is het leukste als alles erom heen goed is geregeld. Daar zorg ik voor. Ik weet uit ervaring wat voor impact het heeft op jezelf én je cliënten als je je werk goed kunt doen. 

Ik ben hier binnen gekomen als stagiair verpleegkundige. Daarna heb ik hier als verpleegkundige gewerkt, als opnamecoördinator en sinds een paar jaar ben ik teammanager. Ik zorg ervoor dat de afdelingen goed draaien, dat iedereen zijn werk kan doen en wij daardoor goede zorg kunnen leveren.  Ik stuur erop dat we de gemaakte afspraken met onder andere zorgverzekeraars en GGZ Nederland nakomen. Op die manier faciliteren we dat cliënten de zorg kunnen krijgen die ze nodig hebben.

De psychiatrie heeft me altijd al getrokken. Het fascineert me wat er in het brein gebeurt en waarom een mens tot bepaalde keuzes en gedrag komt. Het brein is bijzonder sterk, maar ook kwetsbaar. Een mankement aan je knie is makkelijk te lokaliseren en op te lossen. Een bipolaire stoornis heeft op werkelijk alles invloed. Vaak is het niet op te lossen, maar moet je het accepteren, ermee om leren gaan. Dat geldt ook voor de mensen in je omgeving. Die hele complexiteit trekt mij enorm.

Als hulpverlener in de psychiatrie kun je een enorm verschil maken in iemands leven. Op de gesloten opname afdeling zien we vaak cliënten die geen zorg willen maar het wel nodig hebben.  Soms  zijn ze in de war, hebben waanideeën, angst of boosheid. Als je een juiste, de-escalerende interventie toepast, waardoor je toch contact krijgt met een  cliënt, dat hij zorg accepteert en zich op termijn beter voelt, dan geeft dat zo’n kick. Een cliënt zei een keer tegen mij: “In het begin wilde ik niks van zorg weten, maar jullie hebben er nu toch voor gezorgd dat ik mij veel beter voel.” Dan heb je een doel bereikt en mag je trots zijn op jezelf.

 


Tom271 Tom

Beveiliger        

Ik was beroepsmilitair en werk nu in de beveiliging bij een GGZ-instelling. Binnenkort begin ik aan de opleiding Maatschappelijke Zorg.

Ik heb nooit gedacht dat ik ooit in de zorg zou terecht komen. Maar toen ik twee jaar geleden als beveiliger hier kwam werken, was ik al snel getriggerd. De geestelijke gezondheidszorg is ontzettend interessant. Langzaam maar zeker besefte ik: hier wil ik wat mee. Dus ik besloot mijn baan op te zeggen. De directeur van deze instelling kwam toen naar me toe met de vraag: “Kunnen we niet iets voor jou betekenen?” Hij stelde een leer-werktraject voor. Fantastisch. Ik hoop binnenkort te kunnen beginnen met de opleiding Maatschappelijke Zorg.

Mijn uiteindelijke doel is om verpleegkundige in de geestelijke gezondheidszorg te worden. De psychiatrie en het werken met mensen: die twee dingen trekken mij enorm. Mensen zijn eigenlijk een puzzel. Om de beste aanpak voor een situatie te vinden, moet je schakelen en jezelf heruitvinden. Soms een stapje terug, naar voren, naar achteren. Je kunt niet altijd op dezelfde manier handelen. Ik wil daar meer van weten, over gesprekstechnieken, hoe je iemand het beste kunt benaderen. De drang om te leren heb ik lang niet meer gehad. Ik ben nu 39 en echt klaar om de volgende stap te zetten.

     


Cherelle       272 Charelle

Sociaal psychiatrisch verpleegkundige   

In de psychiatrie willen of vragen mensen vaak geen hulp. Ik ben degene die naar ze toe gaat en contact zoekt. Dat contact maken is heel belangrijk. Zo kun je langzaam vertrouwen winnen en kijken wat voor hulp iemand nodig heeft. Op deze manier kan ik een helpende hand bieden.

Al sinds ik voor het eerst stage liep op een psychiatrische afdeling ben ik geïnteresseerd in de mensen met psychiatrische klachten. Ze zijn vaak eenzaam, hebben minder familie om zich heen, maar de behoefte om hun verhaal te doen is er nog wel. Ik wil graag meer van deze mensen weten: hun achtergrond, waarom iemand is zoals hij is, wat er in het hoofd om gaat. Zodat ik op zoek kan gaan naar manieren om het leven wat dragelijker te maken, zodat iemand zich beter kan redden.

Dit werk is heel inspirerend. Je leert zoveel verschillende mensen kennen. Zo verschillend als we zijn, we zijn allemaal gelijk als mens. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. Daar probeer ik bij aan te sluiten. Niet door grote doelen na te streven, maar iets kleins. Een luisterend oor kan al genoeg zijn. Ik vind niet dat we een oordeel moeten hebben over mensen die anders zijn. Het is juist mooi als iemand staat voor zijn keuzes. Ik probeer daarbij aan te sluiten. Ik had pas een patiënt over wie veel mensen zich zorgen maakten. Buren gaven aan dat hij overlast veroorzaakte. Ik ben net zo lang bij hem langs geweest tot hij het contact voorzichtig accepteerde. Langzaam maar zeker hebben we weer gebouwd aan zijn netwerk. In kleine stapjes: iets van zorg, financiën, iemand die thuis de boel een beetje op orde maakte, iemand die hem hiep het huis in te richten.

Ik dwong hem nergens toe, van mij hoefde hij niets. Maar ik stond wel steeds aan zijn deur.

Soms moet je creatief zijn om iemand te kunnen bereiken.