Frank (53): Over bipolair zijn, vallen en weer opstaan
Frank is al bijna twintig jaar zelfstandig ondernemer in de trouwmodebranche. Een vakman met internationale opdrachtgevers en klanten, een goedlopend bedrijf en een gezin waar hij trots op is. Maar achter die succesvolle buitenkant zat jarenlang iets verborgen wat zelfs hij zelf niet doorhad: een bipolaire stoornis.
Tijdens de coronapandemie ging het mis. Hij werd in maart ernstig ziek door een coronabesmetting. De stress, de onzekerheid over zijn gezin en bedrijf, en de isolatie braken hem op. Door uiteindelijk aanhoudend weinig slaap tot zelfs geen slaap. Hij belandde in een manische psychose en werd opgenomen in een GGZ-kliniek. Het jaar daarop, niet lang daarna volgde een tweede opname. Pas toen werd de juiste diagnose gesteld. “In die periode ben ik mezelf totaal kwijtgeraakt,” vertelt hij openhartig. “Het was alsof iemand anders mijn leven had overgenomen.”
De impact op zijn omgeving was groot. Sommige opdrachtgevers haakten af, anderen toonden medeleven en waren meer dan begripvol. “Mijn vrouw Ellen heeft toen mijn opdrachtgevers geïnformeerd. En één opdrachtgever, een Portugese, belde me later op: ‘Neem de tijd die je nodig hebt, ik sta achter je, maar ik heb je nodig.’ Dat was zo’n belangrijk moment. Het gaf me het vertrouwen en vooral mijn zelfvertrouwen terug dat ik nog iets waard was.”
Kort na die herstelperiode vloog hij naar Rome voor een nieuwe samenwerking, en sindsdien vertegenwoordigt hij een topmerk. Ik blijf realistisch; de handel is grillig, net als het leven,” vertelt Frank.
Leven met lithium, herstel en bewustwording
Na de diagnose begon Frank met lithium, een stemmingsstabilisator. “Ik startte relatief hoog, maar ik ben ook fysiek wat zwaarder. Inmiddels zit ik op een lagere dosering en bouw ik langzaam af.” Lithium werkt voor hem, maar hij is zich bewust van de bijwerkingen. “Ik kreeg last van mijn gewrichten, kwam flink aan en maak me zorgen over mijn nieren. Daarom leef ik nu veel bewuster. Yin yoga helpt me, net als een vast ritme en vooral: goed slapen.”
Die periode was voor zijn kinderen het moeilijkst. Zijn zoon wilde hem tijdens de opname niet zien. “Dat vond ik heel pijnlijk, maar ik begreep het. Hij zag een vader die hij niet meer herkende.” Inmiddels is hun band meer dan hersteld. “Op een dag zei hij: ‘Pap, ik ben zo blij dat je er altijd bent met voetbal.’ Toen brak ik,” vertelt Frank. Zijn dochter reageerde luchtiger. “Je was een beetje in de war,” zei ze. “Kinderen zijn vaak milder en intuïtiever dan volwassenen.”
Ook in zijn sociale kring vielen mensen af. “Vrienden die ik al jaren kende, keerden me de rug toe. Eén persoon, van wie ik dacht dat hij mijn beste vriend was, liet me volledig vallen. Geen gesprek, geen uitleg, niets. Dat deed pijn,” zegt hij. Tegelijkertijd zijn er ook mensen die hem bleven steunen. “Ook al deed ik in mijn manie rare dingen, ze zagen: dit is niet Frank, dit is de ziekte. Dat soort vriendschap is onbetaalbaar.”
Wat hij nooit zal vergeten, is hoe zijn vrouw Ellen hem door de zwaarste momenten heen trok. “Zij is de reden dat ik er nog ben. Ondanks die verschrikkelijke manie, ondanks de opname – zij bleef in mij geloven. Twee keer deze hel in één jaar… dat vergt ongelooflijk veel kracht en liefde. Ze heeft nooit opgegeven. Dat zij bleef zien wie ik écht was, zelfs toen ik mezelf kwijt was, betekent meer voor me dan ik ooit in woorden kan uitdrukken.”
Nu het goed gaat, blijft Frank met beide benen op de grond. “Ik weet dat het niet vanzelfsprekend is. Maar ik doe alles om stabiel te blijven. Mijn therapie loopt nog steeds en ik kies bewust voor medicatie. Als ik te laat ingrijp, is de kans op een opname te groot. En dat wil ik koste wat kost voorkomen.”
Zijn boodschap voor anderen die worstelen met bipolariteit of psychose is duidelijk: “Vertrouw op je eigen kracht. En luister naar je omgeving. Hulp voelt niet altijd prettig, maar meestal hebben ze het beste met je voor. En blijf positief. Zie het glas halfvol, hoe moeilijk dat soms ook is.”
Wat hem uiteindelijk de meeste kracht geeft? Zijn gezin. “Mijn gezin is mijn rijkdom. Dat is wat me overeind heeft gehouden. Niet geld, niet werk. Gewoon thuis.”
“Deze ziekte kan alles kapotmaken – je relaties, je werk en jezelf. Maar als je leert luisteren, hulp accepteert en trouw blijft aan jezelf, kun je ook weer opbouwen. En dat is wat ik doe, elke dag opnieuw.”